Grekokatolicy Wrocław Grekokatolicy Wrocław Grekokatolicy Wrocław Grekokatolicy Wrocław

 

Historia  Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego

 

 

Chrześcijaństwo docierało na Ruś przez północne wybrzeże Morza Czarnego, gdzie znajdowały się greckie kolonie, a także dzięki misjom  cyrylometodiańskim.

 

 

ok. 863 r.         Św. Cyryl i Metody przybyli z Bizancjum do państwa wielkomorawskiego

 

ok.956 r.          Księżna kijowska Olga przyjęła chrzest w Konstantynopolu

 

988 r.               Książę Włodzimierz Wielki,wnuk księżnej Olgi,  wraz z poddanymi przyjął wiarę chrześcijańską z Bizancjum.

 

1240 r.             W wyniku najazdów tatarskich upadł Kijów. Na zachodnich terenach Rusi-Kijowskiej powstało Księstwo Halicko – Wołyńskie.

 

1254 r.            Koronacja księcia halicko-włodzimierskiego Daniela Romanowicza na króla Rusi w Drohiczynie. Koronę królewską przekazał legat papieski. Próby nawiązania trwałych kontaktów ze Stolicą Apostolską.

 

 

1595 - 1596 r. Ogłoszono pojednanie Kościoła ruskiego - metropolii kijowskiej ze Stolicą Apostolską. Zawarcie unii kościelnej z Rzymem określa się jako „Unia Brzeska”. Na synodzie w Brześciu, biskupi uznając prymat Papieża zachowywali własną strukturę administracyjną i specyfikę wschodniego chrześcijaństwa: liturgię, duchowość oraz dyscyplinę kościelną. Rozkwit Kościoła trwał do rozbiorów Rzeczypospolitej.

 

1720 r.              Synod Kościoła unickiego w Zamościu przynosi reorganizację życia cerkiewnego

opartą w dużej mierze na wzorcach rzymskokatolickich. Jednocześnie w I poł. XVIII w. nasila się proces latynizacji unitów, stereotypowo (acz nie do końca słusznie) uważany za skutek postanowień Synodu. Od II poł. tego stulecia, m.in. pod wpływem wydanego pod  auspicjami Benedykta XIV Euchologionu (1754), budzi się reakcja przeciwko nadmiernej latynizacji obrządku.

 

1839 r.             Car Mikołaj I wydał dekret likwidujący tzw. Kościół unicki w Cesarstwie Rosyjskim.

 

1875 r.             Władze carskie w Królestwie Polskim („Kongresówce”) zlikwidowały unicką diecezję chełmską. Likwidację poprzedziły represje i bohaterska śmierć Męczenników Podlaskich w obronie wiary. Rozpoczął się okres wzmożonej rusyfikacji. Kościół Greckokatolicki przetrwał i rozwinął się w zaborze austriackim.

 

1774                W monarchii habsburskiej cesarzowa Maria Teresa wprowadza nową terminologię – dotychczasowi „unici” przemianowani zostają na „grekokatolików”, co podkreśla ich zrównanie w prawach z katolikami rzymskimi. Józefińska polityka kościelna władz austriackich dla grekokatolików galicyjskich przynosi wiele zmian – podniesienie poziomu wykształcenia kleru eparchialnego, jego emancypację, polepszenie uposażenia.

 

1807 r.             Odnowiono Metropolię Halicką z ośrodkiem we Lwowie. Metropolita halicki otrzymał prerogatywy przysługujące uprzednio metropolitom kijowskim – w szczególności prawo samodzielnego zatwierdzania i wyświęcania kandydatów na biskupów.

 

 

XIX – XX w.   Kościół Greckokatolicki zaczyna prężnie funkcjonować i rozwijać się. Nastąpiło to dzięki wybitnemu pasterzowi Kościoła greckokatolickiego – Słudze Bożemu metropolicie Andrzejowi (Romanowi) Szeptyckiemu (1876-1944).

 Większość wyznawców Kościoła greckokatolickiego stanowili Ukraińcy, lecz byli tam również Polacy i przedstawiciele innych narodowości. Prężnie działała lwowska Akademia Teologiczna i seminaria duchowne we Lwowie, Stanisławowie i Przemyślu. Wydawano kwartalnik teologiczny „Bohosłowija”, tygodnik „Nywa”, „Dobryj Pastyr”. Rozwijały się zakony oo. Bazylianów i Studytów. Oprócz męskich zgromadzeń zakonnych intensywnie rozwijały się żeńskie zakony i zgromadzenia, np.: ss. Służebnice NMP.

                        Po II wojnie światowej w granicach PRL znalazło się około 700 tys. Ukraińców z czego 60% stanowili grekokatolicy. W latach 1944 – 1946 r. akcją przesiedleńczą na Ukrainę (zwaną „wymianą ludności”), zostało objętych ok. 490 tys. Ukraińców, w tym ok. 300 księży.

W dniu 25.06.1946 r. oddziały wojska, MO i UB otoczyły pałac biskupi i budynek Kurii w Przemyślu. Greckokatolickich duchownych, w tym dwóch biskupów: Jozafata Kocyłowskiego i Grzegorza Łakotę, aresztowano i przekazano władzom sowieckim w ZSRR, gdzie zginęli śmiercią męczeńską. W skutek represji i aresztowań po 1947 r. zaprzestano odprawiać nabożeństwa greckokatolickie. Majątek cerkiewny bezprawnie przejęło komunistyczne państwo.

Na Ukrainie pod okupacją radziecką, sowieci aresztowali cały Episkopat greckokatolicki, skazując biskupów na długoletnie więzienie i przymusowe roboty w obozach pracy.

 

8-10.03.1946 r. We Lwowie odbył się pseudosynod lwowski, podczas którego z inicjatywy władz komunistycznych ZSRR, podjęto uchwałę o wcieleniu grekokatolików do kontrolowanego przez władze, moskiewskiego prawosławia. W tym „soborze” nie wziął udziału żaden biskup, a jego działaniami od początku sterowali agenci NKWD. Od tej pory duchowni greckokatoliccy wraz z wiernymi, mimo zsyłek do łagrów i prześladowań, rozpoczęli działalność podziemną - „katakumbową”, która trwała ponad czterdzieści lat.

 

10.12.1946 r.  Papież Pius XII nadał dla Prymasa Polski - Augusta Hlonda,  specjalne pełnomocnictwa odnośnie wiernych obrządków wschodnich w Polsce. Prymas został Delegatem Stolicy Apostolskiej dla Kościołów Wschodnich w Polsce.

                       

 

28.04.1947 r.  Rozpoczęto deportację ludności ukraińskiej, pozostałej na terytorium PRL, na tzw. Ziemie Odzyskane. Przesiedlenie 140 tys. Ukraińców, z których ok. 70 % stanowili grekokatolicy, znane jest w historiografii pod nazwą „Akcja Wisła”

                        Wysiedlenie odbyło się pod przymusem, przy udziale żołnierzy WP, funkcjonariuszy MO i WOP.

                       

1947 – 1949    W Centralnym Obozie Pracy w Jaworznie (b. filia KL Auschwitz) osadzono i poddano represjom ok. 3900 osób narodowości ukraińskiej. Uwięziono tam również 22 księży greckokatolickich.

 

1963 r.            Zwolnienie z łagru metropolity halickiego Josyfa Slipyja (+1984), następcy metr. Szeptyckiego. Okres aktywnej działalności na rzecz męczeńskiego Kościoła, m.in.: próba ustanowienia biskupa dla grekokatolików w PRL, udział hierarchów greckokatolickich w Soborze Watykańskim II, liczne podróże duszpasterskie. Następuje rozwój Kościoła greckokatolickiego w tzw. wolnym świecie, tj. w USA, Kanadzie, Brazylii. Metropolici haliccy uznani zostają za arcybiskupów większych z prerogatywami quasi-patriarszymi.

 

1972 r.            W czasie wizyty w krakowskiej parafii św. Katarzyny, Kardynał Karol Wojtyła kieruje słowa pokrzepienia do wspólnoty greckokatolickiej:” Wasz Kościół był pionierem, dał początek jednoczeniu się chrześcijan Wschodu i Zachodu, jedności Kościoła wokół jednego wspólnego pasterza. I to może być, powinno być powodem waszej dumy.”

1947-1989 r.   

                        Grekokatolicy w Polsce, w latach 1947 - 1956 r., nie mieli praktycznie możliwości korzystania z posługi duszpasterskiej w swoim Kościele. Od „odwilży” politycznej w  1956 r., przy parafiach łacińskich, w kilkunastu miejscowościach, w tym m.in. we Wrocławiu, zaczęto odprawiać nabożeństwa greckokatolickie. W skutek znacznego rozproszenia wiernych, często korzystali oni z posługi księży rzymskokatolickich lub prawosławnych, co w dłuższej perspektywie czasu powodowało przechodzenie do innych wyznań.

Do 1989 r. nie było uregulowanego statusu prawnego, bowiem władze PRL  nie zgadzały się na legalizację Kościoła Greckokatolickiego.

 

1985 r.            encyklika „Slavorum Apostoli” Jana Pawła II o działalności Apostołów Słowian – świętych Cyryla i Metodego

 

1988 r.            list papieski „Magnum Baptismi Donum” do ukraińskich grekokatolików z okazji Jubileuszu 1000-lecia chrztu Rusi – Ukrainy.

Grekokatolicy z Polski, z udziałem biskupów greckokatolickich z diaspory,  świętowali Milenium na Jasnej Górze, przed cudowną ikoną Bogurodzicy.  

 

16.09.1989 r.   W Częstochowie odbyła się konsekracja biskupa Jana Martyniaka, który został

                            biskupem  pomocniczym Prymasa Polski dla grekokatolików.

 

16.01.1991 r.  Władyka Jan Martyniak został wyznaczony ordynariuszem reaktywowanej greckokatolickiej Eparchii Przemyskiej. Jej terytorium obejmowało cały obszar RP.

 

02.06.1991 r.  Spotkanie Jana Pawła II z grekokatolikami w Przemyślu - rozwiązanie konfliktu o dawną katedrę greckokatolicką

 

19.06.1993 r.  Papież podporządkował Eparchię Przemyską bezpośrednio Stolicy Apostolskiej.

 

31.05.1996 r. Decyzją Jana Pawła II została utworzona Metropolia Przemysko – Warszawska UKGK podporządkowana bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. W jej skład weszły dwie nowoutworzone jednostki administracyjne:

                        Archieparchia Przemysko – Warszawska i Eparchia Wrocławsko – Gdańska. Na czele metropolii stanął abp Jan Martyniak a pierwszym ordynariuszem Eparchii Wrocławski – Gdańskiej został bp Teodor Majkowicz (+ 1998 r.)

24.04.1999 r. o. Włodzimierz Roman Juszczak OSBM mianowany nowym biskupem Eparchii  Wrocławsko – Gdańskiej.

23-27.06.2001 r. Historyczna pielgrzymka Jana Pawła II na Ukrainę. We Lwowie Papież beatyfikował 28 męczenników Kościoła greckokatolickiego, w tym biskupów przemyskich: Jozafata Kocyłowskiego i Grzegorza Łakotę, a także kapłana i męczennika obozu na Majdanku – Emiliana Kowcza.

 

21.08.2005 r.    Przeniesienie siedziby Arcybiskupa Większego UKGK ze Lwowa do Kijowa

 

 

18.08.2013 r.    Poświęcenie Soboru Patriarszego Zmartwychwstania Pańskiego w Kijowie

 

19.12.2015 r.    Intronizacja Metropolity Eugeniusza Popowicza do Soboru Jana Chrzciciela w Przemyślu.

Sunday the 24th. Wrocław. Joomla hostgator coupons template